Gent Jazz 2010

July 28th, 2010

De Feesten zitten er al op, hoog tijd dus voor een verslagje van een geslaagde editie. Het begon allemaal een paar dagen vóór de GF, met twee bezoekjes aan Gent Jazz. De openingsavond was al direct een succes met Norah Jones.

Het tweede bezoekje werd een opfrissing Portugees, met als begin Cibelle, een groepje ongeregeld dat “tropical punk” speelt zoals ze zelf zeggen. Een zotte bende als jet het mij vraagt (zie pics), de geur van marihuana kwam net niet tot in het publiek. Pas op het was niet slecht. Daarna kwam Mariza, een Portugese fado-zangeres. Normaal ben ik niet aan het genre, maar dit was toch werkelijk wereldklasse. Ze kwam zelfs nog eens terug op het podium, bij het derde concert, dat van Gilberto Gil. Hij mag dan wel 68 zijn, je zou het niet zeggen als je hem ziet rondhuppelen op het podium. Prachtig concert, een muziekstijl die ik helemaal niet had verwacht, maar het was “in opdracht van de organisatie”, zei hij.

Enkele beeldekes…

IMG_8084 IMG_8085 IMG_8086 IMG_8092 IMG_8095 IMG_8103 IMG_8106 IMG_8109 IMG_8115 IMG_8118 IMG_8126 IMG_8122 IMG_8127 IMG_8178 IMG_8181 IMG_8184 IMG_8185 IMG_8190 IMG_8197 IMG_8202 IMG_8203

De eerste keer…

July 23rd, 2010

Hij zal het zich nog lang herinneren, Andreas. Net zoals ik mij de eerste keer nog herinner dat ik naar de cinema Capitole naar Jungle Book ging gaan kijken. Ongeveer zeven jaar moet ik toen geweest zijn, maar alles komt wat vroeger nu, dus ook de leeftijd waarop je de eerste keer naar de cinema gaat. Toen we gisteren in het MIAT liepen zag ik in de oude Cine Palace die ze daar nagebouwd hebben, dat ze tijdens de Gentse Feesten alle dagen films gaven, vooral voor kindjes. Andreas was direct overhaald om zich de volgende dag in het avontuur te storten en onwetend van wat hij mocht verwachten in de donkere zaal te gaan zitten om met tranende ogen (van het gebrek aan knipperen) meer dan een uur lang aan het scherm gekluisterd te blijven zitten naast zijn papa (ook al met vochtige ogen, maar dan meer van de intensheid van het moment, zeg maar). “Zo een grote televisie”, riep hij uitgelaten toen we binnenkwamen en ik probeerde hem als fiere vader duidelijk te maken dat de meneer achteraan van die grote rollen op de oude projector moest steken om zo de film te projecteren op dat grote witte doek. Mijn romantische beeld van de kleine cinema werd enigszinds de kop ingedrukt toen Disney’s FastPlay op het scherm verscheen en de DVD werd gestart. Onze schat was zich echter van geen kwaad bewust, want hij kent niets anders. De half verwachte “Filmlas gekroken, Even geduld aub.” bleef dus uit en we konden ononderbroken genieten van de gelukkig iets minder aandoenlijke Bambi II dan de originele.

5km in 23m42s

July 6th, 2010

Hey, I'm airborne... 29°C was het bij de start, hot, damn hot… Maar ik heb toch geen slechte tijd neergezet. Mijn op één na beste zelfs sinds ik meedoe aan de International Volvo Jogging (Huh, wat? International? Jogging?, Volvo ja, dat wel). De eerste keer was in 2003.

Dit jaar hebben we 33 meter meer moeten lopen, ook al staat er 5km in plaats van 5,3km. De officiële omtrek van de Watersportbaan werd onlangs vastgesteld op 4967 meter, de eindmeet hebben ze dan maar 33 meter opgeschoven om een mooi rond getal te hebben. Op papier 300 meter minder, in werkelijkheid 33 meter meer dus.

En nu… blijven doordoen zeker hé. En niet zoals de andere jaren stoppen na de Volvo-loop en herbeginnen met trainen een paar weken of maanden voor de volgende Volvo-loop. Volgend jaar moet die beste tijd (in 2006 liep ik 23m37s) verbroken worden!

PS: Ah ja, ik was voor Maarten :-)

E85, the quest continues

June 23rd, 2010

In België hebben ze nog steeds niet door dat ze eens moeten beginnen werken in de regering in plaats van te kibbelen over pietluttigheden à la BHV. Intussen kan ik nog steeds geen ethanol (E85) tanken in mijn auto, dus ging ik voor de zoveelste keer zelf op zoek naar het goedje. Deze keer telefoneerde ik naar Alco Biofuel in de Gentse haven. Ideaal dacht ik, lekker dicht bij huis. Ziehier een impressie van het telefoongesprek…

AB: “Hallo, met Aclo Biofuel, goede morgen”

ik: “Goeie morgen, ik bel voor een inlichting. Jullie maken ethanol aan. Kan ik die als particulier bij jullie kopen?”

AB: “Ja, wij maken biobrandstof aan. Neen, als particulier kan U niet bij ons terecht”.

ik: “Aha, ik kan dus geen hoeveelheid E85 aankopen om te gebruiken in mijn wagen?”

AB: “Neen, er is een pomp in Brussel, wij hebben geen pomp”

ik: “Dank U wel voor de info.”

Die pomp in Brussel was vroeger al eens een dood spoor, ik zal daar maar nog eens proberen. Pro forma, want gaan tanken in Brussel is niet bepaald milieu-vriendelijk te noemen.

Wordt vervolgd…

Eco-Footprint Update

May 19th, 2010

Auto en Bus
Mijn doel om minder te gaan rijden met de wagen lijkt maar moeilijk haalbaar. Het gemiddeld aantal kilometers per maand groeit traag maar zeker. Misschien zal ik het gestelde doel van 12.000 km dit jaar niet halen (vorig jaar nipt wel). Met de bus naar het werk rijden lukt minder vaak dan ik zou willen. Daar zit het weer voor iets tussen, en het feit dat Sophie op woensdag niet werkt, zodat ik “een toertje Gent moet doen”.

Granola
Misschien niet dé beste manier om energie te besparen, maar toch: baat het niet het schaadt niet. Een handig ding (hier te downloaden) om het energieverbruik van je computer wat naar beneden te schroeven. Misschien kan ik daar de extra kilometers mee compenseren ;-)

Nespresso
Goed nieuws voor wat ik “het grootste nadeel van de Nespresso machine” vond (maar niet groot genoeg om op te wegen tegen de goede smaak). De capsules kunnen gerecycleerd worden in België. Voor wie zijn koffie laat toekomen op een Kiala-punt zoals ik, kan je nu een recyclagezak (EUR 0.05) terug meegeven. Geen dag te vroeg zou ik zeggen, nu kan ik eindelijk van die 250 capsules af geraken die daar al maanden liggen te wachten.

Veggie-dag
On schedule. Eén dag in de week eet ik vegetarisch op het werk. (Niet noodzakelijk de donderdag)

The next step
Terwijl de wereld ge-shockeerd blijft over de grote olieramp in de Golf van Mexico, is er al jaren en jaren een eco-ramp van een ander kaliber aan de gang aan de andere kant van de Verenigde Staten. Het gaat over een soepje van plastic ter grootte van Texas (volgens sommige bronnen groter) dat rond drijft op de oceaan, gevangen in een web van zeestromingen. The Pacific Ocean Trash Vortex (National Geographic). Het meeste van die brol daar is plastic, dat nooit vergaat, waar vissen en vogels zich aan te goed doen, met de uiteindelijke dood tot gevolg. (zie hier, WARNING: geen leuk zicht).

De boodschap luidt dus simpel en duidelijk “Gebruik minder plastiek”, want hoeveel het (eventueel) ook gerecycleerd wordt, hij komt uiteindelijk toch in de natuur terecht. Plastiek is er voor altijd en 100% NIET biologisch afbreekbaar. Als kleinzoon van wat gerust een pionier in de wereld van plastiek mag genoemd worden, zit ik dus met een kanjer van een dilemma. Maar mijn gezond verstand zegt me toch, plastiek is eigenlijk niet bepaald de beste uitvinding geweest van de 20ste eeuw.

Als “next step” in mijn queeste naar een betere wereld, probeer ik dus minder plastiek te verbruiken en dat is soms vrij simpel: kies glazen flessen indien mogelijk, weiger plastiek zakken, koop minder verpakte dinges, kies andere materialen om te bouwen (hout), enz…

(wordt beslist nog vervolgd…)

Wondelgemse Meersen & Roma zigeuners

March 30th, 2010

De laatste tijd zijn ze al veel in het (Gentse) nieuws geweest. De Roma, (in het Gentse geval) Roemenen zonder thuis zeg maar, die blijkbaar nergens meer welkom zijn. Lang hebben ze in barakken gewoond in de Wondelgemse Meersen, niet altijd even veilig. Dit is een gebied dat zich uitstrekt tussen de Nieuwe Vaart en de spoorweg die de Wiedauwkaai kruist. Maar toen De Lijn ze daar moest verjagen omdat ze daar hun nieuwe terminal zouden gaan bouwen, is het van kwaad tot erger gegaan. Van het ene kraakpand naar het andere, telkens met dezelfde boodschap van de eigenaar: “Mijn huis uit” en telkens met dezelfde commentaar van de stad: “Dat is ons probleem niet”. Brieven hielpen niet.

Vorige week moesten ze dan noodgedwongen vertrekken uit Gent. Sommigen richting Parijs, sommigen terug naar Roemenië. Een triestige zaak, bijna mensonwaardig zelfs. Foei Gent, uw gastvrijheid was even ver te zoeken.

Lijn 3
Vorige week bezocht ik de tentoonstelling “Lijn 3″ over de Brugse Poort, waar er een groot gedeelte opgedragen was aan de Roma-problematiek, meer bepaald in de Wondelgemse Meersen. Dit weekend kon ik mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en moest ik de situatie ter plaatse gaan bekijken. Samen met Andreas trok ik met de fiets door het gebied, jammer genoeg zonder Roma, want die waren sinds 15 maart verdreven uit hun “woonplaats”. Alles werd echter achter gelaten zoals het bewoond werd, onze eigen Gentse favela zeg maar, Andreas en zijn papa waren diep onder de indruk. Ik had mijn EOS 400D jammer genoeg niet bij me, maar met mijn GSM kon ik toch wat beelden vastleggen. Foto’s zeggen meer dan woorden…

Loopseizoen 2010

March 17th, 2010

Het begint lente te worden, en dan kriebelt het. Vandaag was, na een valse start vorige week, een prachtige dag om het loopseizoen te starten. Vrijwel dezelfde dag als vorig jaar trouwens. Hebben we streefdoelen dit jaar? Hm, nee zeker. Een poging tot bedrijvenloop, Int’l Volvo-loop (zeker), misschien de stadsloop en tegen het einde van het jaar zien we wel hé :-)

Front 242 / A Split Second

February 15th, 2010

Door alle verbouwingen heen, vond ik nog ergens een gaatje om wat muziek-cultuur mee te pikken. Cultuur in de brede zin van het woord dan toch, want de mooie concertzaal van de Vooruit stond in schril contrast met de gebeurtenissen binnenin. Dit moet een van de zwaarste concerten zijn die ik ooit meemaakte. Toegegeven, ik ben niet veel gewoon op dat gebied, maar ik was nog maar 30 seconden in de zaal en ik wist dat ik de vreemde eend in de bijt was met mijn schoon vestje. Het zag er nogal “zwart” van het volk. Wat Gothic bitches en Metal dudes met daartussen nog enkele Industrial-Electro gasten. Kortom, niet bepaald het publiek dat normaal naar een Jazz-concertje zou gaan kijken.

Het voorprogramma van A Split Second was al vrij zwaar, ‘t is te zeggen: men neme een soort Terminator spierbal (inclusief spiegelende zonnebril en leren jas) en je laat hem wat gay-moves doen op de tonen van een soort muziek die mijn ma beslist als “ruis” zou omschrijven. Laat hem dan nog even zijn sampler wat misbruiken met alles wat hij vindt (inclusief zijn hoofd) en je krijgt behoorlijk wat ambiance om het publiek klaar te stomen voor het echte werk van Front 242. Eigenlijk schreven die gasten serieuze geschiedenis (ongewild welliswaar) want hun debuutsingle ligt aan de basis van de New Beat (hier in Gent dan nog wel) omdat een DJ het plaatje ooit draaide op 33 toeren ipv. 45. Flesh was dan ook het hoogtepunt van hun show vond ik.

Voor de rest vond ik A Split Second soms maar een flauw afkooksel van Front 242. Die laatste hadden nog maar één noot gespeeld en het beest in de massa kwam vrij. Het was meedoen of sterven. Je kon je maar beter laten meeslepen door de massa die meters heen en weer zweefde op de eerder trage dark-electro en heavy industrial beats. Een unieke ervaring moet ik zeggen. De blauwe plekken neem ik er graag bij, want het was wel degelijk de moeite. “Im rythmus bleiben” was de boodschap. Meteen werd duidelijk waarom er een B in EBM staat (Electronic Body Music), een muziekstijl waar alweer wij Belgen fier mogen over zijn, want alles begon hier. Alhoewel er heel duidelijk een knipoog naar de echte meesters van de Electro werd getrokken: het Kraftwerk-effect was goed aanwezig in bijna elk nummer, zonder de maatpakken dan. Maar ook een stevige Industrial sound die even goed uit onze Volvo-fabriek zou kunnen komen zorgde voor de nodige samples om EBM te maken tot wat het was. De video-wall versterkte het massa gevoel nog door ons onder te dompelen in een soort totalitaire 1984 scène. Maar in plaats van gedisciplineerd te zitten luisteren naar Big Brother was het de bedoeling om rond te staan springen als gekken op de daverende electro-beat, steeds op ons hoede zijnd voor rondvliegende ledematen.

Moe en nat van het zweet begaf ik me door de vrieskou naar huis. Alweer een geslaagde avond… ‘k heb goed geslapen.

Just another brick in the wall

January 2nd, 2010

Dit zijn de allerlaatste foto’s van ons huis zoals het was. Vanaf nu kunnen er enkel “tijdens” en “na” foto’s komen, want de gevel is zo goed als weg.


We kregen hulp van schoonpa en -broer en ik moet zeggen, met enkelen mannen meer schiet het goed op. Voor de mensen die geen gedacht hebben hoeveel stenen we de laatste dagen hebben versleurd: 3 containers van 10 m³. De handtekening van opa werd vakkundig verwijderd en opgeborgen, waarschijnlijk krijgt die wel ergens een nieuwe bestemming eens ons huis af is.

Remorque
Het moest er van komen, nu onze Vitara (met bol) weer in verkeer werd gesteld (L106Z), had ik allang het idee om een aanhangwagen te kopen. Een simpele met enkele as, 200 op 125 cm. Handig en niet te duur. En zie, ik heb hem pas enkele dagen en het kwam al van pas om een stelling te vervoeren. Dat ding zal me nog grote diensten bewijzen eens we beginnen aan de binnenhuisinrichting. Nu alleen nog wat achteruit leren rijden. :-)

Vanonderen !!!
Zo zou opa de vallende bomen zeker hebben aangekondigd. En je kon inderdaad maar beter maken dat je er vanonderen was. De zeven hoge (zeker 15 meter) sparren zijn weg. Het uitzicht van de straat is wel wat veranderd en ik was er wat bang voor, maar tot nu toe heb ik enkel positieve reacties gekregen van de buren. Bij deze, wie hout nodig heeft, er liggen enkele blokjes (!) in onze voortuin. Gratis, maar je moet het zelf komen halen, zagen en klieven.

Nespresso en het milieu

December 22nd, 2009

Kijk, we gaan er niet over zeveren. De koffies espresso’s van Nespresso zijn de beste. Er is keuze voor elke smaak en kleur, het is proper, snel, lekker en vooral, het is échte espresso. Niet zoals bij bijvoorbeeld Senseo, waar het laagje nepschuim de drinker de indruk moet geven dat hij een espresso aan het drinken is terwijl er eigenlijk maar een doodgewone koffie gebrouwen wordt. Neen, bij Nespresso zit er druk achter, kracht en finesse om een perfect kopje tevoorschijn te toveren.

Nespresso-capsule-recycling Maar! Er is een grote maar, waar ik als groene jongen mee gewrongen zit. De capsules zijn van aluminium (blijkbaar om de goede smaak van de koffie te garanderen) en worden bij het gewone afval gegooid. Dat is niet bepaald milieuvriendelijk te noemen. En George Clooney mag nog zo mooi lachen, de afvalberg die dergelijke machines creëert, is enorm. Gelukkig hebben ze dat bij Nestlé ook igezien en zijn ze bezig daaraan iets te doen. In Spanje (maar blijkbaar ook al in Frankrijk, Zwitserland, Duitsland en Portugal) zijn ze gestart met een Recycling Programme. Meer info via: Ecolaboration. Meer van dat zou ik zeggen. Ze hebben een doel voor ogen om 75% van de capsules te recycleren tegen 2013.

Natuurlijk (!!!) zijn ze in België nog niet bezig. Het ziet er naar uit dat ik naar Lille zal moeten verhuizen. Niet alleen kan ik daar wél met E85 ethanol rijden terwijl de heren politici zich in België met zichzelf zitten bezig te houden, maar ook daar kan ik nu dus ook de aluminium capsules van mijn Nespresso-machine binnenbrengen in de plaatselijke Nespresso-shop. Ik ga alvast een extra bakje plaatsen in mijn persoonlijk containerparkje thuis om de capsules in te gooien, zodat ik ze kan gaan afgeven in Rijsel!

ACT THE F*CK NOW !!!